Header 13.jpg

HG Blog: Mijn innerlijke slavendrijver

the burdenUit een reading blijkt ‘je hebt een enorme drang om bijzonder te zijn’. Ik dacht nog ‘Ach dat valt toch wel mee?’ en ik wilde best bekennen dat die drive eerder inderdaad wel een belangrijke rol speelde, maar nu nog, op dit moment? Ik had dat ego stuk toch zeker al láng achter me gelaten?

 

Nee dus. Langzaam aan begin ik te zien hoe die drang een grote innerlijke druk veroorzaakt en doorsijpelt in mijn hele systeem. Met de komst van mijn zoontje ben ik een stuk aardser (dat vind ik een acceptabeler woord dan burgerlijk J) geworden. Ik heb een droogmolen en een caravan, mijn oude ik zou ervan gruwen. En ik vond juist van mezelf dat ik daar goed mee omging, ik leek dat volkomen te accepteren (Kortom: best wel spiritueel bijzonder van mijzelf).

 

Het ‘sneaky’ ding van een grote groef of wond in de ziel is dat als het zich heelt op een bepaald vlak, het weer opduikt op een ander. Dus nee, ik hoef niet meer bijzonder te zijn in mijn eigen ogen op dat wat ik doe. Ik hoef niet meer succesvol te zijn in maatschappelijk, materieel oogpunt (maar ook daar kan spirituele trots een rol spelen. Nee, ik heb dat niet meer nodig, dat stadium ben ik gepasseerd…)

 

Waarin ik nog steeds bijzonder wil zijn, is mijn relatie. Ik ben de wanhoop nabij als ik moet erkennen dat mijn relatie ook veel niet bijzondere (en veel!) dagelijkse trekjes heeft (en om dat niet ten volle te hoeven voelen en erkennen klamp ik me vast aan ‘Ja, maar we zijn wel tweelingzielen hoor, en dan kom je de eerste jaren gewoon  nog veel oude dingen tegen die je op moet lossen’)

 

Waarin ik nog steeds bijzonder wil zijn, is het moederschap. Dat ik het zo goed doe, dat mijn zoontje niet al die wonden oploopt en ik de perfecte begeleider ben bij zijn spirituele pad. Pfff…..

 

slavendrijverWaarin ik nog steeds bijzonder wil zijn, is mijn eigen spirituele pad. Ik wil ‘ver’ zijn, wijs zijn, bewust zijn, nog meer zelfinzicht hebben, nog meer wonden helen, dienstbaar zijn. Pffff….

 

Deze drang is een slavendrijver, de voeder van een moordende criticus en de opjager die er vaak voor zorgt dat diep rusten in en genieten van een dagelijkse dag bijna niet ‘mag’. Of even, als daar maar weer inzichten en innerlijke ontdekkingen en groei tegenover staan. Doodvermoeiend.

 

Ik zit nu in een fase dat alle hoge latjes die ik voor mezelf gelegd worden zichtbaar worden, en ook de diepe wond die daaronder zit. Ik durf er nog nauwelijks naar te kijken, toe te laten, te voelen. Maar goh, wat zou het fijn zijn als ik gewoon hetzelfde mag zijn als alle andere worstelende mensen en daar in zou kunnen ontspannen. Het ‘lukt’ J elke dag een beetje meer.

 

LL 2015 2Ik wens je inzicht en bevrijding van jouw innerlijke slavendrijvers.

 

In Liefde,

Hilde

 

Eerdere blogs:

Ik heb moeite met seksualiteit

Hieros Gamos Pioniers en langs-de-lijn-goeroes

Help!!! Ik wil erbij horen

Echte liefde gedijt het beste in een LAT-relatie?